Je bent geen onbekende in onze regio, hebt van alles in de zorg gedaan en de acute zorg was nieuw?
“Ik heb inderdaad bij verschillende RIGA-partners gewerkt en op veel thema’s die nu programmalijnen zijn. De daghuisartsenzorg ken ik bijvoorbeeld goed vanuit mijn tijd bij de ZEL, maar de huisartsenposten waren een nieuwe werkelijkheid. Dat zegt iets over mijn nieuwsgierigheid en het houdt me alert.”
Waarom gaat jouw hart sneller kloppen voor netwerkzorg?
“Ik heb de sportacademie gedaan en altijd veel gesport, vooral teamsporten. Wat daar geldt, is ook voor de zorg te zeggen: als team kun je meer bereiken, al ben je nog zo talentvol als individu. Wil je de zorg slimmer organiseren, dan heb je elkaar nodig, het netwerk dus. Ook dat is een soort spel en dat is precies wat ik er leuk aan vind, ieders belang op tafel te krijgen om het vervolgens samen beter te gaan doen.”
Waar komt jouw drijfveer voor het verbeteren van de acute zorg vandaan?
“Mijn vader kreeg een dag voor zijn zestigste verjaardag een hersenbloeding. Hij was binnen twaalf minuten met de ambulance onderweg naar het ziekenhuis omdat mijn moeder wist wat ze moest doen en er een ambulance zo snel beschikbaar was. Daardoor kan hij nu nog genieten van het leven. Maar niet iedereen in Nederland weet wanneer je 112 belt en wanneer je de huisartsenpost moet inschakelen. Bovendien staat de ambulancezorg onder druk. Ik wil er graag aan bijdragen om dat logischer te maken en ervoor te zorgen dat de spoedzorg bereikbaar blijft voor iedereen die dat echt nodig heeft.”
“In Portugal, waar mijn man vandaan komt, ga je gewoon naar het ziekenhuis bij een acuut probleem, zonder te bellen. Maar in Nederland hebben we een huisartsenpost, meldkamer, ambulancezorg en spoedeisende hulp. Dat heeft zeker voordelen ten opzichte van het systeem in Portugal, maar het kan ook complex zijn, waardoor je het gevoel kan hebben van het kastje naar de muur te worden gestuurd. Daarom, maar zeker ook om mijn genoemde drijfveer, ligt de samenwerking tussen de meldkamer, ambulancezorg en de huisartsenpost me na aan het hart.”
Hoe zie jij jouw rol als programmaleider?
“Onze regio valt onder twee ROAZ-regio’s en ik zie het als mijn rol om de uniformiteit te bewaken voor onze spoedzorgorganisaties en daar samen met hen het gesprek over te voeren. De eerste anderhalf jaar was ik vooral gericht op wat iedereen in de WSD-regio belangrijk vindt rondom het thema zorgcoördinatie en hoe we dat binnen de samenwerking met de collega’s uit de ROAZ-regio’s goed konden borgen. Met de beide meldkamers ambulancezorg, de ambulancezorg zelf, de huisartsenposten, ziekenhuizen, VVT en GGZ hebben we zorgcoördinatie inhoudelijk invulling gegeven. Op papier en sinds kort staat er een mooi team van projectleiders die de plannen met de partijen werkelijkheid gaan maken. Nu vorige week het transformatieplan ROAZ ZWN officieel is goedgekeurd kunnen we stappen gaan maken. Op dus naar de uitvoering in de praktijk!”
“Binnen de acute zorg verschuiven we zorg, waardoor we de toegankelijkheid kunnen waarborgen. Daar gebeuren al hele mooie dingen, denk aan de inzet van de acute thuiszorg sinds begin dit jaar. Deze verschuiving vraagt om een nieuwe manier van financieren en organiseren. Omdat we nog aan het begin staan, is nog niet altijd duidelijk wat de beste manier is en lopen daardoor soms tegen uitdagingen aan. Tegelijkertijd biedt juist deze fase de kans om samen te ontdekken wat wel werkt en zo de acute zorg duurzaam te versterken.”
Waar staat RIGA over drie jaar?
“Dan weten we heel goed welke projecten een effect hebben op het toegankelijk houden van de acute zorg in onze regio. We kijken nu bijvoorbeeld naar een POH-GGZ-spoed voor de avond, nacht en het weekend. Heeft die inderdaad de waarde die we nu denken? Het programma dat we nu hebben neergezet is gebaseerd op gezamenlijk draagvlak. Ik hoop dat we over drie jaar objectieve gegevens hebben. En als het goed is, zie je dan ook de wisselwerking tussen de programmalijnen. Als de programmalijn Ouderen bijvoorbeeld in staat is ervoor te zorgen dat ouderen in de thuissituatie tijdig zorg in de wijk krijgen, zou je een afbuiging moeten kunnen zien van het aantal ouderen dat zich meldt in de acute zorg.”
Wat is gezond leven voor jou?
“Voor mij is gezondheid en goed in je lijf zitten een basisvoorwaarde in het leven. Dat heeft ook te maken met de kansen die je krijgt. Ik heb altijd veel kunnen sporten en dat vraagt erom dat je goed voor jezelf zorgt. Mijn man heeft me, vanuit zijn Portugese roots, weer een andere kijk gegeven op gezond leven. In Nederland zijn de agenda’s maanden van tevoren volgepland met sociale activiteiten en is er nauwelijks ruimte voor flexibiliteit en ruimte voor bijvoorbeeld een praatje op straat. Dus vertraging en bewuster contact zijn ook onderdeel van een gezond leven.”
Marianne studeerde aan de sportacademie en deed haar afstudeeronderzoek bij de GGD naar bedrijfsbewegen voor medewerkers. Dat was het startschot voor werken in de zorg. Parallel aan de studie Beleid en Management in de gezondheidszorg werkte ze bij de GGD-afdeling jeugdbeleid aan een voorloper van de RIGA-programmalijn Gezond leven. Vervolgens lag bij het Integraal Kankercentrum Nederland de focus op oncologische en palliatieve zorg, was ze bij de ZEL onder meer betrokken bij de opzet van een voorloper van de programmalijn Ouderen en werkte ze bij het Franciscus aan waardegedreven en digitale zorg. Daarna werkte ze bij verschillende zorgorganisaties als zelfstandige en anderhalf jaar geleden begon ze bij het RIGA als programmaleider Acute Zorg.
Meer weten? Luister dan naar onze vierde podcast ‘Gezonde geluiden uit de regio’, waarin Marianne meer vertelt over de uitdagingen rondom het organiseren van acute zorg in de WSD-regio: “Elke dag opnieuw draait de acute zorg om één ding: snel de juiste zorg op de juiste plek, voor iedereen die het nodig heeft. Dit vraagt om een continue afstemming: weten wat er speelt, elkaar tijdig vinden, en samenwerken aan oplossingen.”
